uitgeleefd

 

zijn we soms kippig
overzie toch eens het scharrelveld
ons erfdeel
ons toegemeten leefgebied:
met schraappoten en piksnavels
hebben we het verwoestijnd

tjokvol het hok
met veel tok tok een ei
en steeds maar fok

groen is gras
smakelijk de worm uit de vette klei
maar wie weet dat nog

kaal en hard
puisterig pokdalig is het land
vol witgekalkte stront
zwaar de mestgeur
in de bedompte hitte

en wij maar wachten
kaalgeplukt
in ons schurftig kippenvel
of hogerhand een graantje tovert
een laatste druppel
uit de emmer die leeg staat

en maar wachten
broedend in ons haveloze nest
op een lege dop


Geplaatst op 21 november 2012 in Poëzie