Ome Piet

Ome Piet is veertig jaar,
hij is lief, maar ook wel raar.

Is hij jarig dan zijn wij
met pa en ma er altijd bij.

In zijn huis, een ouwe schuur
gaan wij gauw op avontuur.

Nooit zegt ma: “Hou je fatsoen”,
we mogen alles bij hem doen.

Rennen door de donkere gang,
ballen tegen het behang.

Kijken achter een oud gordijn
wat dáár nou weer zou kunnen zijn.

En we dansen van de pret
op de veren van zijn bed.

Overal is stof en pluis:
er woont geen vrouw bij hem in huis.

Ja, het raarste is toch wel
Ome Piet is vrijgezel.

Er zijn geen kinderen zoals wij,
Toch is hij opgeruimd en blij.


Geplaatst op 11 april 2013 in Poëzie